M'n arm is nog steeds donkerblauw en doet dus best wel zeer.
Het prikken vandaag ging best wel goed, maar toen de naald er een poosje in zat begon het wat zeer te doen.
Eigenlijk moet ik dat dan zeggen, maar ik was bang dat het aanprikken dan opnieuw moest gebeuren. Dus ik had zoiets van "laat maar lekker zitten dan".
Onverstandig, zeer onverstandig misschien.
Maar goed, het zal wel weer overgaan.
Morgenvroeg haal ik direct het verband eraf, dan zal het wel weer wat gemakkelijker worden.
Als je 4 uur gespoeld hebt, wordt je van de machine afgekoppeld en de naald wordt uit je arm gehaald. Doordat er door de shunt-operatie een verbinding is gemaakt tussen de slagader en een gewone ader gaat het héél erg bloeden als de naald eruitgetrokken is.
Er zijn speciale klemmen om het wondje dicht te drukken, maar nog beter is het om dit zelf met je vingers te doen.
Dit moet je zeker 10 minuten lang doen voordat dat bloeden is gestopt.
Daarna gaan ze je arm verbinden.
Dit verband moet dus de hele nacht blijven zitten.
Ik ben vanmorgen voor het eerst met een taxi gebracht. Om half 10 stond hij voor de deur.
Dus lekker vroeg. Vanmiddag daarentegen heb ik zeker 3 kwartier gewacht voordat hij kwam.
Al met al was ik pas om half 4 thuis.
Maar eigenlijk is het wel gemakkelijk.
Zelf rijden is geen optie, omdat de wond opnieuw kan gaan bloeden. En dan heb je gelijk wel een slagaderlijke bloeding.
De dialyse van woensdag mag ik overslaan, want we gaan Marleen en Leno wegbrengen naar Schiphol. Ze gaan weer naar Engeland voor een vrij lange periode.
In eerste instantie zou ik niet meegaan omdat ik op woensdag moet spoelen. Maar ze vonden dat zo zielig voor me (leuk hè), en de bloeduitslagen waren zo goed dat ik, volgens dokter Mulder, best één keertje mocht overslaan. Dus ik kan mee.
Oh trouwens, ik ga vooruit want ik kan de koptelefoon met één hand op m'n hoofd krijgen.
