We zijn dinsdag dan eindelijk naar de ombudsvrouw gegaan.
Klaas had al het een en ander op papier gezet, zoals ook was afgesproken. Gelukkig dankzij dit blog viel het reuze mee om alles "weer terug te halen".
We hebben een heel prettig gesprek met haar gehad. We hebben haar dan ook verteld dat ons enige doel van dit gesprek is, dat diegene die dit besluit (niet naar M.C.) genomen heeft, ook hoort welke gevolgen dit voor ons allemaal heeft gehad en nog heeft.
We hebben namelijk nog steeds geen bericht van de bloeduitslagen van Groningen betreffende de antistoffen.
Als er heel veel antistoffen zijn aangemaakt, dan kan er van een transplantatie helemaal geen sprake zijn. Ik moet er eigenlijk niet aan denken, maar toch schiet het steeds weer door m'n hoofd. Zou dat er dan ook nog weer achteraankomen dan?
Dan ziet de toekomst er wel in een keer heel anders uit. Dan blijft het alleen maar dialyse.
En dat zal niet meevallen.
Afgelopen week is een dialysepatient overleden. Toen ik in februari begon, was het een heel kwiek mannetje, maar het ging per week minder met hem. Opeens kwam hij met een rollator en extra kussens (kon niet zo lang meer ziten), daarna in een rolstoel.
Je kon eigenlijk zien dat het per week minder werd, en nu is hij dan overleden.
Gisteren hoorde ik van de taxichauffeur dat een andere patient ervoor gekozen had om te stoppen met dialyse, dus dan is het eind van z'n leven ook in zicht. Maar op zich kan ik het wel begrijpen, want diegene is echt heel erg ziek, moest binnenkort ook nog een aantal keren geopereeerd worden.
Dus het is een pittig weekje geweest, en dan niet alleen voor mij!
Maar het was gelukkig niet alleen maar kommer en kwel. Donderdag ben ik met Rita een dagje naar Enschede geweest. Winkelen dus.
We hadden het er allebei aan toe om iets leuks te doen. En dat was het ook zeker.
We hebben die dag zo veel gelopen, geslenterd, dat ik nu vreselijke spierpijn in mijn benen heb.
Maar dat zal overgaan.
Nog 3 weekjes en dan gaan we eindelijk naar Marleen en Leno.
Ik word al helemaal ongedurig, loop ook steeds te bedenken wat ik allemaal voor hen en de rest van de familie mee zal nemen.
Toen Marleen een keertje thuis kwam van Engeland, nam ze een beeldje mee van Leno's moeder.
Totaal niet mijn smaak, maar wel heel lief bedoeld. Net als o.a. die gevulde koekjestrommel, bonbons en een duur luchtje voor mijn verjaardag. Ik ken het lieve mens niet eens, maar dit is allemaal wel heel aardig.
Dus ik zit mijn hoofd erover te breken wat ik mee moet brengen naar Engeland.
