We hebben een prachtig weekend gehad. Het mooiste was natuurlijk om Marleen en Leno weer te zien.
Al met al was het toch bijna 4 maanden geleden dat we elkaar gezien hadden.
Het was echt fijn om eindelijk te zien waar ze wonen, werken.
Ik was al trots op mijn dochter, maar nu nog meer.
We hebben gezien waar ze de eerste maanden heeft gewoond in Bath, een kamertje in een oud huis op het ziekenhuisterrein, geen tv en geen internet. Ik kan me heel goed voorstellen dat ze zich vaak van god en alleman verlaten heeft gevoeld.
Maar gelukkig was daar Leno.
We moesten wel even wennen aan het toch niet geringe leeftijdsverschil. Maar het is een hartstikke leuk koppel dat elkaar op een goeie manier stimuleert.
En nu is het dus zo, dat ze in Bath blijven wonen. En dat wij ze door die rotterige nierziekte maar heel soms kunnen zien.
We kunnen er dus nooit spontaan even heen, altijd moet er wat geregeld worden en dat moet dus ook een tijd van te voren. En daar baal ik best wel van.
Maar ze is gelukkig, heeft een heel leuke schoonfamilie die haar samen met Leno op handen dragen.
De straat waar ze wonen.Als we in het begin afscheid van elkaar namen op Schiphol werd er door beiden gehuild, als we nu afscheid nemen ben ik de enige met tranen. Dat zegt dan wel weer genoeg denk ik.
Ze is er graag.
Ik ben er heel trots op zoals ze haar weg daar heeft gevonden. Zo verlegen en teruggetrokken ze vroeger was, zo zelfstandig en vrij en vol initiatieven is ze nu. Prachtig
Een "wensput" in een park in Bath, ik heb er ook een muntje ingegooid en dus een wens gedaan, 't zal me benieuwen.
