Kerst

Het is kerst, en we klungelen een beetje aan in huis. Morgen gaan we naar Albert, gezellig, we gaan fonduen.

Dennis en Inge komen gelukkig ook. We zien Inge niet zo veel momenteel, jammer. Maar ze heeft het druk met haar stage en haar paard e.d. En als ze vrij is moet Dennis meestal werken of sporten. Maar er komen wel weer andere tijden.

Vandaag doen we niet zo veel bijzonders. Het laminaat dat Klaas afgelopen week gelegd heeft in keuken en gang moet nog afgewerkt worden, daar is hij vanmorgen stiekem nog even mee bezig.

Ik ben bezig met van alles en nog wat (eigenlijk niks) en de was.

Gisteren was er geen tijd voor door het dialyseren en het voorbereiden van het eten van vandaag, en morgen kan het ook niet, en overmorgen moet ik alweer dialyseren. Dus die was moet vandaag maar even.

Dus we zijn in onze "mooie kerstkleren" druk bezig.

Oh en dan nog maar 1 week en dan komen ze weer uit Engeland! De plannen zijn allemaal al gemaakt.

Klaas en ik gaan vrijdagmorgen naar Hoogeveen en stappen op de trein naar .... dat weten we nog even niet. Maar we zorgen in ieder geval dat we 's middags om ongeveer half 6 op Schiphol zijn als Marleen en Leno aankomen. En dan gaan we samen met de trein weer terug naar Hoogeveen. Lang leve de kaartjes van Blokker.

Voor de zaterdag hebben wij geen plannen gemaakt, dat moeten ze zelf maar invullen. Bovendien heb ik dan weer een dialyse.

De zondag is voor ons! We gaan met z'n allen brunchen bij vander Valk in Emmen. Daarna willen we ergens een leuk kroegje gaan zoeken. En om 5 uur gaan we naar het dierenpark om het "Winterlicht" te bekijken. Albert heeft al kaartjes geregeld.

Heerlijk het hele clubje bij elkaar, Dennis en Inge, Marleen en Leno, Albert en wij.

Ik had vroeger nooit gedacht dat ik dat zo geweldig en ook zo belangrijk zou vinden.

Ik kan er zo van genieten.

Ik zit nu met een brok in m'n keel te typen, en dat niet alleen om het bovenstaande. Maar er is op de radio een nummer van R.E.M. ..Everybody hurts.

In die periode dat we nog volop met mijn ziekte (kanker) bezig waren kreeg ik te horen dat ik op korte termijn ook nog eens moest dialyseren. Van het ziekenhuis weer naar huis speelde dit liedje op de radio. En ik zat alleen in de auto en heb het heel hard meegezongen, huilend.

Dus iedere keer wanneer ik dat liedje hoor wordt ik er nogal emotioneel van, de ene keer een brok in de keel de andere keer tranen in m'n ogen. Ik kan er niks aan doen.

Er is nog geen nieuws op het transplantatiefront. Het bloed is afgenomen en ik neem aan, ook onderzocht.

Maar daar krijgen we zelf geen bericht van.

Het worden wel spannende weken.

Ik heb afgelopen maandag tegen de dokter gezegd dat ik het eigenlijk helemaal niet meer wil, die transplantatie. Ik krijg het al doodsbenauwd als ik er alleen maar aan denk.

Ze begreep het heel goed zei ze, het was een reactie op de ellende van afgelopen zomer.Maar volgens haar zal mijn leven heel erg veranderen, ik zal me heel anders gaan voelen (niet meer zo moe), het zal allemaal veel mooier worden. Ik zal net als ieder ander een hele dag actief kunnen zijn, zonder dat ik dan 's avonds uitgeteld op de bank lig.

En als ik daaraan denk, dan denk ik ook ik ga d'r weer voor. Het is allemaal zo dubbel.

Ik heb momenteel geen idee hoeveel mensen, en wie, dit blog lezen, maar ik wil iedereen een geweldig goed, maar vooral gezond 2009 toewensen.

Maar vooral Klaas wil ik een geweldig jaar wensen, niet alleen omdat ik hem dat zo enorm gun om alles wat hij doet en voor mij betekent. Maar ook uit egoistisch oogpunt. Want als hij een goed jaar heeft, heb ik het waarschijnlijk ook.