Onze dochter, benoemd tot "employee of te year 2009" van het Holday Inn Express Hotel in Bath.
We waren al trots op haar, maar nu barsten we bijna uit elkaar van trots.
Wat een kanjer.
Maar het blijft natuurlijk jammer dat ze in Engeland woont.
Nu waren we nog heel blij dat tenmiste Dennis hier nog is, maar die praat ineens ook over een buitenlandstage, die hij wil gaan doen.
En ik gun hem alle kansen, maar ik hoop niet dat hij ergens blijft hangen, want daar worden we echt niet gelukkiger van.
Zo gaat hij in mei alleen naar Kroatië, naar een jongen die hij via internet heeft leren kennen, daar ben ik eigenlijk ook niet zo heel blij mee. Wel heb ik hem eerst gevraagd of die jongen ook een zuster heeft, want dan heb ik liever niet dat hij gaat. Het moet toch niet gebeuren dat hij daar een relatie krijgt en er blijft.
Stel je voor, heb ik daar twee kinderen, en dan gaan ze me er allebei vandoor.
Maar gelukkig is daar Klaas nog, een heel stabiele factor in mijn leven.
Verder gaat het, afgezien van mijn eeuwige vochtprobleem, goed.
Ik zit redelijk goed in mijn vel momenteel, al zijn er wel dagen dat het allemaal niet zo lekker gaat. Maar ook dat ligt aan mezelf.
In plaats dat ik afleiding ga zoeken, blijf ik op de bank zitten denken.
Dat zijn de dagen dat ik het werk en collega's ook ontzettend mis. Dan lukt het ook niet om mezelf op te laden om iets te gaan doen. Zelfs de normale dingen, zoals opruimen, wassen, eten koken, doe ik dan niet.
En dan 's avonds in bed ben ik kwaad op mezelf, dat ik Klaas alles weer heb laten doen, terwijl hij het al druk genoeg heeft.
Morgen moet ik weer naar het ziekenhuis, deze keer naar de dialyse-afdeling. En dan de volgende week naar de dokter. Ben benieuwd of ze deze keer ook zo tevreden is.
