Het had zoals gewoonlijk weer de nodige voeten in aarde, maar ik ben gelukkig weer thuis.
Afgelopen maandag werd ik na het dialyseren opgenomen.
Tijdens de dialyse bleek dat het kalium in mijn lichaam te hoog (7.1) was.
Daar worden de dokter en verpleging nogal onrustig van (zoals ze zelf beweren), omdat het hartritmestoornissen kan geven, en het zelfs kan leiden tot een hartstilstand.
Een te hoog kalium komt meestal van een "dieetfout". Kalium zit echt overal in.
Veel in fruit, groente, aardappelen, chocolade, alles met tomaten, noten, koffie. Dus wanneer wij eten ben ik constant aan het rekenen, in de trant van wanneer ik dit nu niet neem kan ik het vanavond gaan eten enz.
Maar het is gewoon heel lastig. Dus maandag was het weer niet goed. 
Toen heb ik alles wat ik in het weekend gegeten had opgeschreven. De dietiste heeft het nagekeken en het bleek dat ik ruim binnen het toelaatbare zat.
Dus.. het is niet duidelijk waar dit vandaan komt.
Maar tijdens de dialyse is het mogelijk om te spoelen met een dialysaat (speciaalwater) wat de kalium laag houdt.
Toen ik klaar was was het kalium nog maar 3.5. En dat is weer aan de lage kant.
Dus er werd besloten, om voordat ik geopereerd zou worden even bloed te prikken.
En wat blijkt nu, mijn kalium was 6.9. Dus op een overklaarbare wijze gestegen.
Want ik had werkelijk niets gegeten, mocht ook niet voor de operatie.
Dus er werd nog een keer geprikt, en toen nog een keer in de slagader om te kijken of dat andere waarden zou geven. Maar helaas het bleef te hoog.
En dan durft men niet te opereren, te link.
Dus er is geregeld dat ik een extra dialyse mocht doen van 2 uurtjes zodat de kalium naar beneden zou kunnen gaan.
Gelukt!! Het werd 5.4, en ik mocht geopereerd.
Dus in vliegende vaart naar boven, om een operatiehemd aan te doen en daarna bijna in looppas (ik niet) op weg naar de OK.
Het moest allemaal heel snel, want anders was er geen ruimte meer om mij te opereren, dat zou dan de volgende dag moeten.
Maar het is allemaal goed gegaan. De katheter is eruit.
Wel moest ik die nacht nog in het ziekenhuis blijven, maar dat was niet erg. Ik had ook nog wel pijn en daarom een spuitje morfine gehad.
Kun je lekker op slapen. Mijn buurvrouw op zaal had er dikke pret mee. Want Klaas zat naast mijn bed en omdat ik toch lag te slapen wilde hij naar huis.
En iedere keer wanneer hij een stap richting de deur deed, deed ik mijn ogen weer open om aan te geven dat hij niet weg moest gaan.
Woensdagmorgen weer dialyse. Gelukkig was mijn machine opgebouwd. Normaal doe ik dat nu zelf. Maar ik voelde me helemaal niet goed, heb diverse malen overgegeven en veel geslapen.
Toen ik na vier uren klaar was, bleek dat mijn wond weer was gaan bloeden. En niet zo'n beetje ook.
Dus ik heb aangegeven dat ik zo liever niet naar huis wilde, en dat hoefde ook niet.
Het heeft werkelijk de hele nacht doorgebloed. De verpleging heeft me 4 keer wakker gemaakt om te verschonen, werkelijk alles zat onder het bloed.
Voor de operatie was mijn bloedgehalte heel goed, nu is het op het randje.
Maar het is gelukkig allemaal weer goed gekomen.
En we weten het onderhand wel bij mij gaat het nooit in één keer goed, en een opname in het ziekenhuis duurt ook altijd een dag langer.
Vandaag bij de dialyse heb ik mezelf voor de eerste keer aangeprikt.
Althans een poging gedaan. En dat ging redelijk goed. Ik kreeg de naald niet door de vaatwand,
maar verder had ik het zelf gedaan. Wat ik eigenlijk al een hele prestatie van mezelf vind.
Wordt vervolgt natuurlijk.
