Dat Klaas weer aan het werk is, houdt voor mij in dat ik weer met de taxi reis.
En ook dat is wel te doen natuurlijk, maar toen Klaas me bracht en haalde hoefde ik natuurlijk nooit te wachten. En nu wel.
De afgelopen week was een enerverende week.
Allereerst was er maandag de begrafenis van Jan. Heel, heel triest.
Daarna moest ik spoelen, normaal om 10 uur 's morgens, maar nu om kwart voor 5 tot ongeveer half 9.
Dinsdag was een drukke en spannende dag. Marleen moest om 20 voor 3 in Hoogeveen zijn om de trein naar Schiphol te halen. Toen ze in de trein stapte, moesten wij direct door naar het
UMCG waar Klaas om kwart voor 4 een afspraak had met Annemarie, de transplantatie-coördinatrice. We waren om kwart voor 4 beneden in de hal, en we moesten om die tijd achter in het ziekenhuis zijn op de 4e verdieping. Dus we kwamen net te laat. We konden de schade beperken doordat Klaas hardlopend met mij in een rolstoel naar de betreffende afdeling ging.
Al met al voor hem een bloeddrukverhogende bezigheid, En daar kwamen we nou net voor, om te kijken of de bloeddruk nu wat lager en stabieler was.
Hij moest een uur lang aan een apparaat, die elke 5 minuten een bloeddrukmeting deed.
Eigenlijk wel spannend, want als de boeddruk te hoog bleef, (hij heeft er intussen al medicijnen voor) gaat het hele transplantatie-feest niet door.
We hadden verwacht dat we de uitslag later zouden krijgen, maar ze vertelde ons direct dat het nu goed was, en dat Klaas donor mag zijn bij een niertransplantatie.
Maar voor het zover is, moet ik eerst verder aansterken, en dan moet er nog een nieuwe shunt komen. Dus eerst nog weer een operatie.
Het zal dus waarschijnlijk januari worden, dat we voor het eerst mee kunnen doen met de vergelijking van CrossOver.
Woensdag was weer een gewone dialysedag. Met dit verschil dat ik er echt heel naar uit kwam.
Achteraf denk ik dat het te maken had met de twee voorgaande dagen, die nogal emotioneel en spannend waren.
Donderdagmiddag hadden we zoiets van "we hebben eigenlijk ook nog vakantie, we gaan een middagje weg". Het weer was nog goed, dus hup.. de rolstoel in de auto en weg!!
We zijn naar de vijvertuinen van Ada Hofman geweest. Even lekker rondkijken.
Gisteren (zondag) hebben we Dennis en Inge en familie van Schiphol gehaald. Voor hun zat de vakantie, een maand trekken door west-Amerika, er op. Ze hadden enorm genoten. Aan het begin van de terugreis kwamen de verhalen, op het laatst werd het toch wat stiller in de bus (er was een 9-persoons busje gehuurd). De vermoeidheid sloeg toe denk ik.
En zo langzamerhand komen we allemaal weer in ons gewone doen. Klaas aan het werk, Dennis weer thuis, en Marleen in Engeland, dat is helaas ook al gewoon.
