De 1e brand was gisteren eind van de middag. We waren onderweg naar huis toen we diverse sirenes hoorden. De buurvrouw die ons thuis zag komen, belde met de mededeling dat ze op het internet had gezien dat er een hevige binnenbrand gaande was bij Alvon Bouwsystemen (het bedrijf waar Klaas werkt)
Klaas wilde direct gaan kijken, maar aangezien hij een paar biertjes had gedronkenb, leek het me beter om toch maar mee te gaan. Hoe dichter we bij Veenoord kwamen hoe zwarter de rook werd. We hadden vrij snel in de gaten dat het niet bij Alvon kon zijn. Gelukkig maar.
We hebben toen de auto geparkeerd en Klaas stapte uit en rende direct weg, ik wilde achter hem aan rennen, maar het was net of ik ineens ontzettende kramp in mijn kuit kreeg. Dus ik ben maar in de buurt van de auto gebleven.
De brand was bij een of andere loods een eindje verderop.
Wat mijn kuit betreft, het is duidelijk geen kramp, maar het doet nog steeds hartstikke zeer. Dus morgen eerst maar even naar de dokter.
En dan de 2e brand.
Dat was eigenlijk hartstikke leuk. Het was namelijk geen echte brand, maar een oefening op de dialyseafdeling. Compleet met een paar lotus-patienten en rook.
Ze hadden me vrijdag al gevraagd of ik mee wilde doen. Dat hield in dat ik om kwart over 9 aanwezig moest zijn, om half 10 begon de oefening. En die zou een half uurtje duren. Daarna werd ik dan aangesloten.
Niet de hele afdeling deed mee, dus ik moest op een andere plek gaan liggen. In een bed nog wel.
De reactie van een verpleegkundige was dat ze de meest vitale patient in een bed hadden gelegd.We werden niet aangesloten op de machine, maar de slangen werden gewoon vastgeplakt.
Toen de brand begon werd iedereen in razend tempo losgehaald van de slangen, en wie lopen kon moest lopend de afdeling af.
Ik niet, ze reden mij met bed en al weg. We werden allemaal naar het personeelrestaurant gebracht, waar we moesten wachten tot men de "brand" meester was.
Aanstaande vrijdag hebben we een gesprek met dokter Mulder, ze wil ons helpen om een keuze te maken tussen buikspoeling en haemodialyse. Ik ben daar eigenlijk wel heel blij mee.
Daarna wordt ook de hele toestand in gang gezet.
Marleen is ook geweest. Afgelopen dinsdag rond 8 uur hebben we haar van station Hoogeveen gehaald.
We hebben heerlijke dagen gehad. Maar helaas, wanneer het leuk is gaat het ook snel voorbij.
Dus zaterdagmorgen was het alweer zover. Ze moest weer terug. Volgens haar eigen woorden: naar huis!
En nu duurt het vier maanden voordat ze weer komt. Ik heb al tegen Klaas gezegd dat me dat veel te lang is. Dus kan het best zijn dat ik nog een paar daagjes alleen die kant op ga.
Maar we kunnen nog steeds niks plannen.
En daar baal ik nog het meest van.
