Jawel, het ging echt heel goed. Het voelde goed om te weten dat ik niks meer moet.
Ik heb zelfs de afgelopen week al diverse dingetjes gedaan, die ik al heel lang niet meer gedaan had.
En dan heb ik het over o.a. grasmaaien, dit gebeurde natuurlijk wel met de nodige pauzes. En het laatste gedeelte werd door Albert gedaan, want de puf was er uit.
Ook stofzuigen was al heel lang geleden, maar ook dat ging, in gedeelten, heel goed.
Verder heb ik nog even heel gezellig met mezelf gewinkeld, daarbij mezelf ook nog getrakteerd op een broodje met koffie bij de V en D.
Dus al met al was ik toch behoorlijk positief over de hele situatie.
Maar helaas, misschien toch te vroeg gejuicht.
Vandaag gaat het dus helemaal niet. 'k Ben niet vooruit te branden.
Vanmorgen om 10 uur lag ik nog in bed. 'k Was wel wakker, alleen kon ik er even niet toe komen om eruit te stappen.
Ik lag in bed al te bedenken wat ik allemaal nog moest doen.
Douchen, eten, vaatwasser leeghalen, spoelzakken opruimen enz.
Door er alleen maar aan te denken, ging ik er steeds meer tegenaan zien om uit bed te komen.
Ik ben eigenlijk gewoon moe. Gewoon hartstikke moe.
En ik weet dat als er zo'n dag is moet ik ook aan die moeheid toegeven.
Dus lezen, tv-kijken, computeren.
En dat doe ik dan ook wel, maar ik voel me daarbij wel heel erg schuldig. Dat ik zit te niksen terwijl alle andere mensen druk bezig zijn.
